Wpływ dostępności przezcewnikowej wymiany zastawki aortalnej na praktykę kliniczną cd..

Wśród chirurgicznych zastawek zastawki aortalnej nastąpił spadek wykorzystania mechanicznych protez, podczas gdy stosowanie implantów bioprotetycznych pozostało prawie niezmienione. Rysunek 1. Rysunek 1. Liczba operacji przezcewnikowej wymiany zastawki aortalnej (TAVR) i procedury wymiany zastawki aortalnej (SAVR), zgodnie z typem procedury i grupą wiekową, 2007-2013. Liczby przedstawiają procedury, a nie poszczególnych pacjentów; niektórzy pacjenci mogli przejść więcej niż jedną procedurę. Grupy z mniej niż trzema procedurami zostały wykluczone ze względu na anonimowość. TA oznacza transapikularną i TF transfemoralną.
Po zbadaniu liczby zabiegów w zależności od grupy wiekowej nastąpiły jedynie niewielkie zmiany liczby chirurgicznych wymian zastawki aortalnej wśród pacjentów w wieku poniżej 80 lat, z umiarkowanym spadkiem liczby osób w wieku 80 lat lub starszych ( Rysunek 1). Nastąpił również spadek wykorzystania mechanicznych protez, z 21,0% wszystkich chirurgicznych zastawek aortalnych w 2007 r. Do 12,0% w 2013 r. (Tabela 1), z mechanicznymi protezami stosowanymi prawie wyłącznie u pacjentów w wieku poniżej 75 lat (Rysunek 1). Wartość TAVR zarówno transfemoralna, jak i transapetyczna wzrastała z czasem w liczbach bezwzględnych, ale udział TAVR przezsercowego wzrastał systematycznie w latach 2009-2013, co stanowi ponad trzy czwarte wszystkich procedur TAVR w 2013 r. (Tabela 1). Ogólny wzrost liczby zabiegów wymiany zastawki aortalnej był w dużej mierze spowodowany wyraźnym wzrostem procedur TAVR u pacjentów w wieku 80 lat i starszych (ryc. 1).
Śmiertelność w szpitalu i profile ryzyka
Tabela 3. Tabela 3. Powikłania i śmiertelność wewnątrzszpitalna. Całkowita śmiertelność wewnątrzszpitalna była istotnie wyższa w przypadku TAVR niż w przypadku chirurgicznej wymiany zastawki aortalnej (6,5% vs. 2,8%, iloraz szans na zgon z TAVR 2,41; P <0,001). ), prawdopodobnie odzwierciedlając w pewnym stopniu różnicę w średnim oszacowanym logistycznym EuroSCORE na początku badania (22,4% dla TAVR vs. 6,3% dla chirurgicznej wymiany zastawki aortalnej) (Tabela 3). Po skorygowaniu o EuroSCORE, iloraz szans znacząco się zmniejszył (1,30, P <0,001).
Ryc. 2. Ryc. 2. Śmiertelność wewnątrzszpitalna i szacowany logistyczny EuroSCORE wśród pacjentów poddawanych SAVR i ocenianych TAVR. Dla obliczenia logistycznego EuroSCORE (Europejskiego Systemu Oceny Ryzyka Operacyjnego Serca), udało nam się wypełnić wszystkie pola z wyjątkiem krytycznej przedoperacyjnej stan i funkcja lewej komory, dla których przyjęliśmy stan niskiego ryzyka (tj. brak krytycznego stanu przedoperacyjnego i brak dysfunkcji lewej komory), a tym samym obliczono scenariusz najlepszego przypadku. Liczby przedstawiają procedury, a nie poszczególnych pacjentów; niektórzy pacjenci mogli przejść więcej niż jedną procedurę. Grupy z mniej niż trzema procedurami zostały wykluczone ze względu na anonimowość.
W latach 2007-2013 nastąpiła istotna redukcja umieralności w obu grupach (tabela S4 w dodatkowym dodatku), ale te usprawnienia były mniejsze w przypadku chirurgicznej wymiany zastawki aortalnej (z 3,8% w 2007 r. Do 2,2% w 2013 r., P <0,001) niż dla TAVR (od 13,2% do 5,4%, P <0,001). W tym samym okresie skala ryzyka zmniejszyła się u pacjentów poddawanych operacji wymiany zastawki aortalnej (z 6,9% do 5,6%, P <0,001) i nieznacznie wzrosła w przypadku TAVR (z 21,3% w 2007 r. Do 23,3% w 2009 r. Do 22,4% w 2013 r.). , P <0,001) [przypisy: wzorcowanie przyrządów pomiarowych, pokrowce antyroztoczowe, Wąsonogi ]

Powiązane tematy z artykułem: pokrowce antyroztoczowe Wąsonogi wzorcowanie przyrządów pomiarowych