Leczenie ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci bez napromieniania czaszkowego cd

Pacjenci z prekursorem limfocytów B ALL, którzy byli w wieku od do 10 lat i mieli liczbę leukocytów mniejszą niż 50 x 109 na litr, wskaźnik DNA (stosunek zawartości DNA w komórkach białaczkowych do poziomu w normalnym diploidalnym G0 Komórki / G1) wynoszące 1,16 lub więcej, lub translokacja t (12; 21) (ETV6-RUNX1) zostały tymczasowo sklasyfikowane jako o niskim ryzyku ALL. Pacjenci z t (9; 22) (BCR-ABL1) byli uważani za obarczonych wysokim ryzykiem ALL, a pozostali pacjenci tymczasowo zostali sklasyfikowani jako posiadający standardowe ryzyko (pośrednie ryzyko) ALL. Ostateczny status ryzyka określono na podstawie poziomu minimalnej choroby resztkowej. Dowolny pacjent z poziomem minimalnej pozostałości choroby 1% lub więcej w aspiracie szpiku kostnym w dniu 19 indukcji remisji lub 0,10 do 0,99% minimalnej choroby resztkowej po zakończeniu 6-tygodniowej terapii indukcyjnej uznano za osobę z ALL o standardowym ryzyku. Poziom minimalnej pozostałości choroby wynoszący 1% lub więcej po zakończeniu terapii indukcyjnej wskazywał na CA wysokiego ryzyka. Leczenie
Indukcja i konsolidacja remisji
Pacjenci byli losowo przydzielani do początkowego leczenia metotreksatem przez okres 4 lub 24 godzin. Cztery dni później rozpoczęto terapię indukcji remisji z prednizonem, winkrystyną, daunorubicyną i asparaginazą (Tabela w Dodatku Uzupełniającym). Pacjenci z poziomem minimalnej pozostałości choroby 1% lub więcej w dniu 19 otrzymali trzy dodatkowe dawki asparaginazy. Późniejsza terapia indukcyjna składała się z cyklofosfamidu, merkaptopuryny i cytarabiny. Po odzyskaniu krwiotwórczej (w dniach 43-46) oceniano minimalną chorobę resztkową i rozpoczęto terapię konsolidacyjną (Tabela w Dodatku Uzupełniającym).
Kontynuacja terapii
Podczas początkowej terapii kontynuacyjnej (Tabela w dodatkowym dodatku) pacjenci z chorobą niskiego ryzyka otrzymywali codzienną merkaptopurynę i cotygodniowy metotreksat pulsami merkaptopuryny, deksametazonu i winkrystyny. Przeprowadzono dwie operacje reindukcji między 7 a 9 tygodniem oraz między 17 a 19 tygodniem 19. Pacjenci z chorobą o standardowym ryzyku otrzymywali cotygodniowo asparaginazę i dzienną merkaptopurynę z pulsami doksorubicyny i winkrystyny plus deksametazon. Otrzymali również dwa zabiegi reindukcji między 7 a 9 tygodniem oraz między 17 a 20 tygodniem.
W przypadku pozostałej terapii kontynuacyjnej (tabela 2 w dodatkowym dodatku) pacjenci z chorobą niskiego ryzyka otrzymywali merkaptopurynę i metotreksat, pulsy deksametazonu, winkrystyny i merkaptopuryny, a pacjenci z chorobą o standardowym ryzyku otrzymywali trzy obracające się pary leków (merkaptopuryna plus metotreksat, cyklofosfamid plus cytarabina i deksametazon plus winkrystyna). Dawki merkaptopuryny i metotreksatu zostały dostosowane zgodnie z tolerancją i zgodnie z fenotypem i genotypem metylotransferazy tiopuryny17. Całkowite zaplanowane dawki antracyklin były ograniczone do 110 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała i 230 mg na metr kwadratowy, a całkowita planowe dawki cyklofosfamidu były ograniczone do g na metr kwadratowy i 4,6 g na metr kwadratowy, odpowiednio u pacjentów z chorobą niskiego ryzyka i pacjentów z chorobą o standardowym ryzyku
[hasła pokrewne: aluminium 6082, laserowe obkurczanie pochwy, obróbka strumieniowo ścierna ]

Powiązane tematy z artykułem: aluminium 6082 laserowe obkurczanie pochwy obróbka strumieniowo ścierna